Cechy charakterystyczne
Dydelf posiada znacznie wydłużoną głowę oraz wydłużony, spiczasty pysk. Skóra na końcu pyska jest zupełnie różowa i naga, nie ma nawet jednego włosa. Zdarza się, że u samców kły wystają nawet z zamkniętej szczęki. Sierść dydelfów jest złożona zarówno czarnych jak i z białych włosów. Jest dość zagęszczona, czarne włosy są krótkie, za to białe - długie. To sprawia wrażenie, jakby dydelf cały czas był bardzo nastroszony, kosmaty. Dydelf ma bardzo długi ogon - u podgatunków zamieszkujących obszary południowe równa się długości ciała, u podgatunków północnych jest niemal o połowę krótszy. Ogon jest pokryty drobnymi łuskami; jest bardzo chwytny i dość silny - dydelfy potrafią zwisać na nim przez pewien czas z gałęzi, lecz, wbrew obiegowej opinii, niezbyt długo. Dydelf ma łapy zakończone bardzo ostrymi pazurami, co pozwala mu się wspaniale wspinać po drzewach. Jego łapy mają po pięć palców. W stopie paluch jest przeciwstawny względem reszty palców, co pozwala temu zwierzęciu chwytać się niektórych, mniejszych, gałęzi tylnymi odnóżami. Samice dydelfa, z racji swojej przynależności rzędowej, są wyposażone w torby. Torby te, jak u większości torbaczy, otwarte są ku górze. Znajduje się w nich najczęściej 12 sutków, które pozwalają matce wykarmić wiele młodych.